STORIES

OPGEBIECHT

Altijd leuk om te lezen: bekentenissen van anderen. Juist omdat ze zo herkenbaar zijn. Of een ver-van-je-bed show, maar daarom extra spannend. Wie durft nog te beweren dat mensen met een chronische ziekte niks meemaken? 😉

Kim * (32) kreeg enkele jaren geleden last van klachten. Haar huisarts stuurde haar door voor een grondig onderzoek naar het ziekenhuis. Wat er toen gebeurde, had ze nooit kunnen bedenken.

Flinke pijn

Kim: ”Ik liep al langer rond met pijnklachten. Ik sliep hierdoor slecht en meldde mij steeds vaker ziek. Vaak was ik door de pijn niet te genieten en krijg mijn toenmalige vriend het flink te voortduren. Onze relatie liep al een poosje niet meer lekker en mijn pijn zorgde voor extra spanning. Mijn vriend liep op zijn tenen, want bij het minste geringste sprong ik uit mijn vel. Ik was blij dat mijn huisarts mij doorverwees voor een onderzoek, want dit kon niet langer meer zo. Mijn vriend ging mee en samen zaten we in de wachtkamer. Er liep een knappe man voorbij, die aan zijn kleding te zien in het ziekenhuis werkte. Mijn hart maakte een sprongetje, maar er was geen tijd om hier verder aandacht aan te besteden: we werden opgehaald voor mijn onderzoek.”

De operatie assistent

”De uitslag van het onderzoek bleek niet goed te zijn. Ik had een darmaandoening en ik moest onder het mes. Toen ik weer in het ziekenhuis was voor de operatie bleek dat die knappe man, die ik eerder had gespot, de operatie-assistent was. Ik zag er vreselijk uit: ik had nauwelijks geslapen door de spanning van de operatie en ik had totaal geen aandacht besteed aan mijn uiterlijk. Een likje mascara had geen kwaad gekund, want ik zag er vermoeid uit. Toen ik de knappe man naast de operatietafel zag staan, had ik weinig tijd om na te denken: ik sufte al langzaam weg door het roesje wat ik had gekregen.”

”Toen ik eenmaal wakker werd, kwam de knappe man aan mijn bed vertellen dat de operatie geslaagd was. Hij stelde zich voor, Niels was zijn naam. We praatte een tijdje totdat hij er weer vandoor moest. En dat was maar goed ook, want mijn familie en vriend stonden te wachten voor de kamer totdat ze naar binnen mochten.”

De keuze

”Ik herstelde goed van de operatie. Wel zou ik last blijven houden van pijnklachten, maar hier had ik medicatie voor gekregen. Ik leefde weer op: de pijn die van mij een onuitstaanbare vrouw had gemaakt, was nauwelijks meer aanwezig. Ook besloot ik dat ik niet meer verder wilde met mijn vriend, de koek was op. Ik wenste dat ik deze beslissing eerder had durven maken, want het voelde erg bevrijdend. We waren de afgelopen jaren een vreselijk saai stel geworden. Nu ik erop terug kijk, was ik voornamelijk samen met hem omdat hij mij rust kon bieden. We hadden een goede baan, woonde samen in een knus appartement in de binnenstad en hadden niets te klagen. Toch miste er iets. Ik hield van hem, maar ik had bij hem nooit het gevoel van verliefdheid ervaren. ”

Onafscheidelijk

”Toen ik enkele maanden later voor een controle afspraak weer het ziekenhuis in liep, was ik Niels allang vergeten. Hij mij niet bleek, want toen ik de spreekkamer na mijn afspraak met mijn arts uit liep, hoorde ik iemand mijn naam roepen. Het was Niels. We praatte even en hij vroeg of ik met hem straks een kopje koffie wilde drinken in zijn lunchpauze. Ik twijfelde, maar stemde in. Zijn mooie bruine ogen maakten van mij benen drilpudding. Even later zaten we samen in de kantine van het ziekenhuis een koffietje te drinken. We kletsen honderduit en Niels vroeg mij vervolgens mij uit voor een etentje. Dit is nu 4 jaar geleden en sindsdien zijn we onafscheidelijk.”

”Ik had nooit gedacht dat ik mijn droomvent tijdens een van de vervelendste periodes in mijn leven zou ontmoeten. Zo zie je maar weer, dat zelfs de donkere dagen lichtpuntjes kunnen hebben.”

*De naam Kim is gefingeerd

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *